iamrenate

About

Telling Stories

Storytelling. Iedereen die “iets” doet met online communicatie is dit woord vast en zeker vaak tegengekomen. Als ik mijn verhalen deel, dan zijn deze meestal korter dan een kort verhaal. Ik ben niet voor niets fan van Twitter en microblogging via Tumblr :)

Een verhaal uit mijn koker kan er eentje zijn zonder duidelijk begin of eind. En ik gebruik graag beeld, van mezelf en anderen, om te laten zien wat me interesseert of opvalt. Bekijk bijvoorbeeld deze e-collage, gemaakt na een bezoekje aan de PopArt-tentoonstelling in Museum Het Valkhof. 

Op dit moment speel ik met Vine, verhaaltjes vertellen in filmpjes van zes seconden. Daarnaast werk ik aan ‘1974’: via Storify verzamel ik verhalen over de gebeurtenissen van mijn geboortejaar. (Dit wordt waarschijnlijk een never-ending-story, want het internet staat vol met interessante en leuke gebeurtenissen in tekst en beeld.) 

Nieuwsgierig? Check mijn Vine-verhaaltjes en het grote verhaal ‘1974

storytelling Vine Storify 1974

Japanese Vintage Add Wall

Werken in de Van Gogh Museumshop was erg leuk. Het is alweer een tijdje geleden, maar dankzij mijn ‘Japanese Vintage Ad Wall’ denk ik er nog regelmatig aan terug. De plaatjes op die muur komen uit een boekje dat in de museumshop verkocht werd. Het betreffende inkijk-exemplaar was kapot en ik mocht het meenemen. De afbeeldingen geven nu al jaren kleur aan een stukje muur in mijn huiskamer. 

(Source:vine.co)
Vine Japan

First Vine Post

Toen ik begin januari een bezoekje bracht aan het Stedelijk Museum in Amsterdam, bestond Vine nog niet. Toch bestaat mijn eerste experiment op Vine uit indrukken die ik ter plekke opdeed. Ik vond vooral de werken van Mike Kelley geweldig. Ze zijn dan ook de inspiratiebron voor mijn eerste VIne-post.


Ik maakte in het museum een paar korte filmpjes. De Vine-video is een opname van mijn beeldscherm, waarop mijn filmpjes te zien zijn (inclusief geluid). De laatste shot toont de flyer die gemaakt is voor de Mike Kelley-tentoonstelling. Je hoort dan de eerste noten van 100%, een nummer van Sonic Youth. Dit is de eerste track van hun album Dirty, waarvan Mike Kelley de cover ontwierp.


My #firstpost is vooral een testje om te kijken hoe Vine werkt. Aan de inhoud zou ik nog willen sleutelen, maar dat kan helaas niet. Ik experimenteer ondertussen gewoon door, en check wat anderen laten zien in zes seconden. Tip: op www.vineit.co vind je een button (toevoegen aan browser) waarmee je Vine-video’s kan delen: op Tumblr of elders m.b.v. code.

(Source:vine.co)
1 note Vine mike kelley sonic youth stedelijk Amsterdam

Beschavingsoffensief vs Politici Read Mean Tweets

Politici krijgen veel narigheid over zich heen via social media. Het is natuurlijk verre van prettig wanneer je via Facebook of Twitter uitgescholden wordt, of zelfs met de dood bedreigd. Hans Spekman roept op tot een ‘beschavingsoffensief’ en wordt daarin gesteund door premier Mark Rutte, lees ik op de website Welingelichte Kringen

Ik ben geen voorstander van schelden op internet, en iemand dood wensen via social media is natuurlijk not done. De oproep tot een beschavingsoffensief ondersteun ik dan ook van harte. De vraag die wel bij me opkomt is of de serieuze toon averechts werkt, als een rode lap op een stier. Toevallig zag ik vandaag de video 'Celebrities Read Mean Tweets', een item uit Jimmy Kimmel Live’. Misschien sorteer je meer effect met humor? 

In plaats van Amerikaanse celebs stel ik me Nederlandse politici voor die, met een vette knipoog, dergelijke tweets of facebookberichten voordragen in programma’s als PowNews, De Wereld Draait Door en Paul en Witteman. De haters krijgen zo een grappig koekje van eigen deeg, waardoor ze hopelijk gaan nadenken over de toon en woordkeuze de ze gebruiken wanneer ze besluiten een politicus te benaderen via social media. 

socialmedia politiek humor

Tijd voor ‘Online identity management’

Mijn eerste ervaringen met en op het internet dateren uit 1994. Ik studeerde Communicatie in Eindhoven, de mediatheek was de plek om het internet te ontdekken (Hotmail, De Digitale Stad).  In die tijd maakte ik mijn eerste profielen aan, online identity management bestond echter nog niet. Hoe dan ook: internet trok mijn aandacht en ik was direct fan.

Anno 2012 (ik kijk vooruit) ben ik nog steeds fan, maar is het wel anders. Een beetje surfen, ontdekken en spelen is leuk, maar wat levert het op? Wie wil ik betrekken bij mijn verhaal, in mijn netwerk en vice versa? Wat laat ik van mezelf zien en wat niet? Welke zoekresultaten zijn wenselijk wanneer iemand mijn naam googled? Wat zijn redenen waarom mensen mijn naam googelen? Internet is personal business geworden. 

Wanneer je je bezighoudt met online communicatie voor je werk, zoals ik, dan is het eigenlijk not done om zelf niet op-en-top aanwezig te zijn op het net. Vind ik. Makkelijker gezegd dan gedaan, dat wel.  Je kunt je profielfoto photoshoppen om er beter uit te zien. Ga creatief om met de manier waarop je werkervaring en competenties omschrijft en je bent headhunters-waardig. Het is mogelijk om followers en vrienden te krijgen, zonder dat je ook maar één keer een digitaal woord wisselt met de meeste van hen. Op Facebook laat je met een klik zien wat je leuk vindt en via twitter tweet je een interessante link of reageert met een #.  

Het web biedt oneindig veel mogelijkheden om van alles te publiceren en delen: informatie, foto’s, video’s, belevenissen, gedachten, meningen, gevoelens. Toch vraag ik me af waar het voor mij over gaat, waarom ik gebruik maak van het aanbod op internet. Na al die jaren weet ik aardig de weg en heb ik gelukkig wel enig idee over wat ik hoe online zet en waarom. Echter, internet is steeds meer een extern lichaam met daarop profielen en dergelijke die een verlengstuk van mijn in real life persoonlijkheid representeren. Dat geldt niet alleen voor mij, internet en alles wat daarbij hoort is gemeengoed geworden. Kijk maar naar de groei in gebruik van computers, mobiele gadgets en social media. Kortom ik bespeur enige chaos bij mezelf, tijd voor actie!

Dus zet ik op mijn te-doen-lijstje: online identity management. Dat klinkt en leest heel professioneel, toch even kijken wat Wikipedia zegt  http://en.wikipedia.org/wiki/Online_identity_management. Het begint met “Online identity management (OIM) also known as online image management or online personal branding or personal reputation management (PRM)” Hmm… dit is niet helemaal wat ik bedoel.  Dit heeft met name met de perceptie van anderen te maken, een imago. Ik ben nu met mezelf bezig, voor zover heb ik online geen reputatieproblemen, dus dat stukje bewaar ik voor later. 

Laat ik mezelf wat vragen stellen. 

  1. Hoe zou ik mijn gewenste online identiteit omschrijven? 
  2. Uit welke delen bestaat deze online identiteit, wat van mezelf wil ik delen?
  3. Welke social media/websites gebruik ik nu en wat laat ik daar wel en niet zien?
  4. Wat kan ik verbeteren en veranderen in mijn huidige online aanwezigheid?

Vragen die niet in bovenstaand rijtje staan, maar wel wezenlijk zijn aangaande mijn online identity luiden: ”Wie ben ik?” en “Wat wil ik ?” Voor sommige mensen zijn de antwoorden vanzelfsprekend, anderen denken er niet over na; die zijn en doen gewoon. Ik hecht misschien teveel waarde aan het vinden van de antwoorden die alleszeggend- en omvattend zijn. Zonder te denken dat ik dergelijke inzichten in this lifetime ga vinden (misschien als ik heel oud en wijs mag worden), is het praktisch gezien wel goed om stil staan bij mogelijke antwoorden en richtingen. Het helpt me mijn identiteit online, maar zeker ook offline, invulling te geven op een manier die wellicht de gewenste personal business oplevert. 

6 notes oim identiteit socialmedia online

eCollage ‘Pop Art in Europa’

Begin oktober bezocht ik de tentoonstelling ‘Pop Art in Europa’, in het Nijmeegse Museum het Valkhof. Met m’n iPod heb ik wat plaatjes kunnen schieten, totdat ik vriendelijk werd verzocht mijn camera op te bergen :). De foto’s heb ik, aangevuld met een scan van de folder, verwerkt tot een online ecollage die je hierboven ziet. Let op de ronddraaiende witte sterretjes (een stuk of zeven), daar kun je op klikken voor meer informatie. 

Er waren ook werken te zien in Nijmegen die het tegenovergestelde zijn van collage, namelijk decollage”..instead of an image being built up of all or parts of existing images, it is created by cutting, tearing away or otherwise removing, pieces of an original image.” In de huiskamer hangt een collage (van papier) die ik gemaakt heb. Ik ben er een beetje op uitgekeken en ga de techniek van decollage er maar eens op loslaten. Het is altijd tof wanneer je inspiratie opdoet tijdens een tentoonstelling!

 Vuvox.com is de plek waar ik mijn pop-art-ecollage heb gemaakt. De site biedt veel mogelijkheden om een mooie interactieve collage te maken. Je kunt foto’s uploaden en vervolgens bewerken met een handige tool tot cut-outs. Op de site kun je ook aan de slag met Studio en Express waar je (multimedia) presentaties kunt maken. Een aanrader, ondanks dat de site soms vast lijkt te lopen. 

(Source:vuvox.com)
eCollage PoP Art